6º B EDUCACIÓN INFANTIL AS PAISAXES GALEGAS.

 4. AS PAISAXES GALEGAS.

Os emigrantes galegos, ó marchar a outros países, non só votaban de menos a súa xente, senón que tamén sentían morriña das paisaxes de Galicia, como manifesta Rosalía de Castro no seu poema “Adiós ríos, adiós fontes”.

"Adiós ríos, adiós, fontes"

Adiós, ríos; adios, fontes;

adios, regatos pequenos;

adios, vista dos meus ollos:

non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra,

terra donde me eu criei,

hortiña que quero tanto,

figueiriñas que prantei,

prados, ríos, arboredas,

pinares que move o vento,

paxariños piadores,

casiña do meu contento,

muíño dos castañares,

noites craras de luar,

campaniñas trimbadoras,

da igrexiña do lugar,

amoriñas das silveiras

que eu lle daba ó meu amor,

camiñiños antre o millo,

¡adios, para sempre adios!

¡Adios groria! ¡Adios contento!

¡Deixo a casa onde nacín,

deixo a aldea que conozo

por un mundo que non vin!

Deixo amigos por estraños,

deixo a veiga polo mar,

deixo, en fin, canto ben quero...

¡Quen pudera non deixar!...

Analizamos o poema de Rosalía e conversamos sobre o que botaríamos de menos da terra galega se nós tiveramos que emigrar e vivir noutro lugar que non fose Galicia.

Por último, o alumando representou paisaxes galegas.